Op deze website wil ik ook graag andere mensen de kans geven om hun verhalen te delen. Dat doe ik doormiddel van gastblogs.
Van daag deel 1 van de tweedelige serie ‘Een week met God’, over een broeder die een dochter ontvangt en moet slagen voor een belangrijk examen.

Zelf ook je verhaal delen doormiddel van een blog of filmpje? Neem contact op!

“Het is woensdagmorgen en ik zit op kantoor achter mijn bureau. Ik ben in gedachten verzonken. Hoe moet dit nu verder? Hoe moet ik dit allemaal doen? Wat als het allemaal mis gaat? Wat als….”

Ik ben aan het leren voor een zeer belangrijke toets die ik volgende week dinsdag, mondeling moet afleggen in Amersfoort. Dit examen moet ik halen aangezien ik al meerdere keren ben gezakt en dit mijn laatste kans is. Omdat ik al 3 tijdelijke contracten heb gekregen bij mijn huidige werkgever, en ik begin december een vaste aanstelling hoor te krijgen. Die vaste aanstelling krijg je niet zonder en bepaald certificaat waarvoor ik dus steeds zak. De reden dat ik al een paar keer ben gezakt weet ik.

“Ik heb een concentratiestoornis en kan me dus zeer moeilijk concentreren in bepaalde situaties.”

Ik heb een lied in mijn hoofd zitten. Pfff alweer… ik krijg het er niet uit en het belemmerd me wederom tijdens het leren. Het is een mooi lied, een lied van hoop, kracht en vertrouwen, alleen nu even niet. Ik moet leren!

Ik ervaar een enorme druk op mijn schouders. Niet minder omdat mijn vrouw ook ieder moment kan bevallen van ons tweede kindje. Wanneer zal het gebeuren? Hoe zal het gaan? Kan ik überhaupt wel examen doen? Allemaal vragen die mijn gedachten overheersen en die me afhouden van het leren voor het examen. Ik ben enorm onrustig en zie eigenlijk geen uitweg meer. Wat nu als ik zak en ik verlies mijn baan?

“Er is een tweede kindje op komst en ik kan dus echt niet mijn baan verliezen!”

Weer dat lied! Ga nu eens weg! Laat me nu even leren!

Als ik woensdagavond thuis kom merk ik dat mijn vrouw niet haarzelf is. Ze heeft duidelijk het idee dat het kind zich nu ieder moment kan aandienen. Haar gevoel blijkt te kloppen, want die nacht wordt onze tweede dochter geboren.

Als we donderdagmorgen thuiskomen uit het ziekenhuis bekruipt me weer dat angstige gevoel. Ik moet slagen! Hoe ga ik dat doen in een drukke kraamweek met al dat bezoek? Ons oudste dochtertje heeft ook haar aandacht nodig en moeder en baby niet minder. Toch maar weer even leren en… Weer dat lied! Ik begin wanhopig te raken. Het gaat me niet lukken, ik kan het niet, God! Dit laat u toch niet gebeuren he?

“Ik besluit om hulp in te schakelen van Familie en vrienden. Ik vraag ze, ieder persoonlijk, om voor mij te bidden.”

Het weekend is snel voorbij maar van leren komt niets. Er is veel bezoek en de momenten dat we even alleen zijn ben ik te moe om ook nog te gaan leren. Waar is God! God ik kan dit niet, ik heb uw hulp nodig maar ik krijg het niet! Steeds als ik wil gaan leren voor het examen stromen mijn gedachten vol met afleidingen, en dat lied!!

Benieuwd hoe dit afloopt? Of onze broeder zijn examen haalt? En wat de rol is da ‘dat lied’?

LEES DEEL TWEE ->

 

Onze broeder heeft er voor gekozen om anoniem te blijven, om zo de aandacht niet op zichzelf te vestigen maar om jou als lezer aan het denken te zetten. Wij zijn benieuwd naar jullie reacties!

 

 

Comments

comments